/دل خزان زده ام باغ ِ ارغوان شده است / بهشت خاطر پژمرده ام جوان شده است /همای بخت به گرد سرم کند پرواز / زلال ِ شوق به رگ های جان روان شده است /پس از چه مایه صبوری سکوت تنهایی / دو باره بلبل طبعم ترانه خوان شده است مگر که دوست به فریاد داد خواه رسید / که این خموش ز سر تا به پا زبان شده است ! / دوباره چشمه ی لبخند او فروزان است / تنم ز گرمی این آفتاب جان شده است!/ چه روی داده مگر ؟ بانگ بر زدم گفتم / مگر که آن مه بی مهر مهربان شده است؟/ به مژده جان و دل و دیده به یک صدا گفتند / دو باره عشق در این خانه میهمان شده است/